Surlarıyla meşhur Diyarbakır’ın Tekbeden Burç’u, Valiliğin özel izni ile Mikrokredi Çarşısı olarak kullanılıyor. Mikrokredi Darkapı Şubesi ile bugün çarşıyı incelemeye gittik.

Çarşı orta büyüklükte, yaklaşık 50m2 kullanılabilir alana sahip. İçinde standlarda üyelerin el işi ürünleri satılıyor. Bizi Birsen Hanım karşıladı. Çarşının sorumlusu diyebiliriz. İçeride bazı üyelerle birlikte standı var, ayrıca standı olmayan üyelerin ürünlerini de satıyor. “Merhaba” dedikten sonra, şube yöneticilerine döndü ve Mikrokredi Bölge Müdürünü sordu. Müdürden beklediği birşeyler varmış… Istediği şeyi sonradan öğrendim, Mikrokredi yaka kartıymış. Neden mi istiyor? Çarşının üst katını Mikrokredi Aile Kahvesi olarak işletmek için müracat etmiş. Müracatı, mikrokredi adına, valiliğe yapmış. Girişimci olduğunu tanışmamızın ilk üç saniyesinde böyle kanıtladı.

Cemil İpekçi’ye iki ayda bir ve Fransız bir tasarımcıya her ay oyma yolluyor. Başka bir çarşıda dükkan almış, işletmesini kardeşi yapıyor. Hapishanede yatan kadın mahkümların, el iş ürünlerini de satıyor. Kardeşini okutuyor. Mikrokredinin ‘evangelist’i…

Beni de bırakmadı. Üç günlük gezimde Diyarbakır’ı tam gezemediğimi öğrenince, görülmesi gereken yerlere göstermek istedi. İki saatlik yürüyüş yaptık, muhteşem güzel vakit geçirdik. Bir ara “Mikrokredinin temelde size kattığı en önemli şey nedir” diye sordum. “Özgüven” dedi. “Diyarbakır’da, böyle (benimle birlikte) çarşıda yürümek mümkün müdür?”

Küçük bir borç, üretime dönerse, üretim yaratıcılığa, yaratıcılık girişime dönerse neler olabileceğinin en güzel örneğiydi.

Mikrokredi’de tüm çalışanlarının, ki son derece çağdaş gencecik insanlar, bu görüşü vermeye çabaladıklarını da görüyoruz.